Studio Globo - categorie: 11.be http://studioglobo.be/nl/blog Studio Globo - categorie: 11.be http://studioglobo.be/modules/news/layout/images/rss2.gif http://studioglobo.be/nl/blog Fri, 30 Jul 2010 02:05:39 +0200 Fri, 30 Jul 2010 02:05:39 +0200 nl Spectaculaire vliegtuiglanding in Antwerpen http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/spectaculaire-vliegtuiglanding-in-antwerpen Vliegtuig landt in AntwerpenOp vrijdag 18 juni kon je in de buurt van de Rolwagenstraat in Antwerpen een spectaculaire vliegtuiglanding zien.
Een stuk van de romp van een afgeschreven Boeing 737 werd door een Nederlandse firma tot in hartje Antwerpen gebracht, waarna een mobiele kraan het over de daken tot op de speelplaats van Studio Globo Antwerpen tilde.
Het vliegtuig zal er vanaf volgend schooljaar de leerlingen naar de inleefateliers Congo en Peru brengen.
Met de plaatsing van het vliegtuig zetten we alweer een belangrijke stap bij de realisatie van het gloednieuwe inleefatelier Peru dat in september de deuren opent.

 

]]> Thu, 24 Jun 2010 14:55:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/spectaculaire-vliegtuiglanding-in-antwerpen Hakim rapt http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/hakim-rapt Hakim (17) rapt met een groot hart voor iedereen die in actie treedt voor de Millenniumdoelstellingen (MDG's): iedereen gratis naar de basisschool, gelijke rechten voor vrouwen, kindersterfte terugdringen. Deze en nog 5 andere beloften zijn sinds 2000 opgesteld door de Verenigde Naties en ondertekend door wereldleiders ...uit 191 landen. In 2015 moet de wereld klaar zijn met z'n MDG-huiswerk. 60 jongeren trekken nu al aan de alarmbel, vanuit het MDG'15-kamp in Tsjechië. Ook Maks.tv was mee en maakte dit filmpje.

]]> Fri, 23 Apr 2010 11:30:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/hakim-rapt We kunnen en we moeten! http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/we-kunnen-en-we-moeten Statement jongerenOp vrijdag 16 april 2010 lanceerden 60 jongeren uit België, Frankrijk, India, Polen, Senegal, Tsjechië en Verenigd Koninkrijk in Praag een oproep tegen armoede. Dit statement vormde het slot van een internationaal jongerenkamp over de Millenniumdoelstellingen.

Geachte heer Van Rompuy, voorzitter van de Europese Raad,

In het begin van dit millennium hebben verschillende landen over heel de wereld een verklaring afgelegd om de leefomstandigheden van miljoenen mensen te verbeteren. Nu, tien jaar later, zijn wij, in het kader van een door de Europese Unie gesteund educatief project met 60 studenten vanuit 7 landen en 3 continenten in Praag samengekomen om de regeringleiders er bij stil te laten staan dat wij de eerste generatie zijn die de kennis, vaardigheden én middelen hebben om die 8 Millenniumdoelstellingen te bereiken. We schreeuwen om rechtvaardigheid, roep met ons mee!

We beseffen en erkennen onze verantwoordelijkheid daarin; deel dat met ons!
We willen de wereld veranderen; doe mee met ons en maak er werk van! Dat is ons statement. Wij als jonge mensen willen daarmee de politici over heel de wereld oproepen om de vooropgestelde Millenniumdoelstellingen te bereiken. Jonge mensen zijn wereldburgers en kunnen een veelbetekenende rol spelen bij het verspreiden van deze MDG’s. Maar overheden, media en evenzeer opvoeders hebben de taak te verzekeren dat iedereen in elk land op de hoogte is en zich bewust is van de betekenis van deze MDG’s en de belangrijke rol die zij spelen in de wereldontwikkeling.

Onderwijs is een elementair mensenrecht en moet toegankelijk zijn voor iedereen. Dankzij onderwijs hebben mensen de kans zich te ontplooien, kunnen ze zelf beslissingen nemen en zijn ze verantwoordelijk voor hun eigen ontwikkeling. Kwaliteitsvolle opleidingen kunnen er voor zorgen dat moeder- en kindersterfte worden teruggedrongen. Goed onderwijs kan tevens de verspreiding van ziektes zoals HIV/Aids en malaria verminderen. We doen op jullie, onze regeringen, beroep om te investeren in onderwijs over de hele wereld!

Jongeren presenteren statementOnze generatie is bezorgd over het onverantwoord gebruik van de natuurlijke bronnen door zowel overheden, bedrijven en particulieren. Duurzame ontwikkeling moet als hoge prioriteit worden ingeschreven in het regerings- en bedrijfsbeleid. Op die manier moet het gevaar voor een drastische klimaatverandering worden geneutraliseerd.

Regeringen moeten corruptie bannen opdat deze doelstellingen kunnen worden bewerkstelligd. Daarenboven moeten overheden ook samenwerken om op die manier oplossingen te vinden voor al de wereldproblemen waar we de dag van vandaag mee te maken hebben. De ontwikkelingslanden moeten evenwaardige partners worden wat betreft het mondiale handelsbeleid.

Discriminatie op basis van geslacht, religie, etnische afkomst, ras, nationaliteit en wereldvisie moet worden uitgeroeid!

Vrede is de basisvoorwaarde voor ontwikkeling. Dit moet, volgens ons, worden toegevoegd aan de Millenniumverklaring. De internationale gemeenschap moet zijn krachten bundelen en inspanningen versterken om het gebruik van wapens te verminderen en de rechten van de mensen wereldwijd te verzekeren.

Mijnheer Van Rompuy, als toekomstige burgers van Europa maken we ons zorgen over het welzijn van de wereld. Dit is ons statement, van ons, jonge burgers, aan politici over de hele wereld. Wij roepen op de MDG’s te bereiken zoals beloofd werd in 2000. Toekomstige generaties zullen oordelen over hoe wij nu gehandeld hebben. Zullen wij de generatie zijn die toekeken hoe één miljoen vrouwen elk jaar stierven tijdens de bevalling? Zullen wij de generatie zijn die miljoenen mensen lieten omkomen aan ziektes waarvan de middelen voor handen waren om ze te behandelen? Zeg ons niet dat we niets tegen dit onrecht kunnen doen!

We kunnen en we moeten!!

]]> Thu, 22 Apr 2010 16:16:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/we-kunnen-en-we-moeten Reflectie over het internationale jongerenkamp MDG'15 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/reflectie-over-het-internationale-jongerenkamp-mdg15
Toen ik voor het eerst hoorde dat ik naar Praag ging, deed het mij eigenlijk niet zo veel. Waarschijnlijk omdat ik het nog niet echt besefte, maar deels ook omdat toen ik dit te horen kreeg, het nog een jaar wachten was.
Naarmate April 2010 dichterbij kwam, kregen we meer informatie. Zo kregen we telefoontjes van Studio Globo met meer informatie, en vanaf toen, begon het aftellen. Na een paar weken hadden we onze eerste samenkomst met de Belgische groep. Het was - zoals altijd - zo verschrikkelijk raar om plots in een groep te zitten met mensen die je helemaal niet kent (behalve één iemand die samen op school zat). Noch de begeleiders, noch de mede-studenten. Gelukkig hadden de begeleiders, Jan en Katlijn, de oh zo cliché en oh zo originele kennismakings spelletjes bedacht, maar deze spelletjes waren oh zo effectief. Na deze eerste bijeenkomst zat mijn gevoel uitermate goed, en kon Praag maar niet snel genoeg komen. Tussen de eerste samenkomst en Praag, was er nog één 'meeting'. Deze was in Brussel en was vooral bedoeld om foto's te trekken van Brussel voor onze presentatie van en door de Belgische kandidaten voor de andere landen. In Brussel was het zo veel plezier, en zaaide bij ons allemaal de onrust en nieuwsgierigheid van het kamp. Het plan was ook dat we allemaal samen gingen eten bij Katlijn thuis. Voor jullie is dit misschien een bijzonder saai detail, maar voor mij gaf dat een zeer goed gevoel. Het gaf het gevoel dat de begeleiders vrienden waren en niet enkel de saaie 'opvoeders'.

Eenmaal 10 April was het zover, de dag dat we vertrekken. In het begin voelde het weer wat raar aan, en onwennig. We hadden elkaar tenslotte nog maar 2 keer gezien. Toen leerde we ook de filmcrew, Sofie en Thomas kennen. Zij gingen mee om beeldmateriaal op te nemen. Eenmaal op de vlieger, liep de boel al lekker los tussen de Belgen. In het vliegtuig zaten ook de Fransen. Dit was nogal raar omdat er geen 'officiële' kennismaking was, je zag ze gewoon. Het was een beetje zoals twee dieren die elkaar van ver bekijken en besnuffelen.
Eenmaal aangekomen zagen we dan ook de Senegalezen en de organisatoren van het Kamp. De locatie van het kamp was zo een 70 kilometer, wat wil zeggen dat het toch een tijdje rijden was - zo een anderhalf uur om precies te zijn. Deze bus was ook weer heel ingedeeld in landen omdat de Belgen, Fransen en Senegalezen elkaar eigenlijk nog niet echt deftig hadden gesproken.
Op het kamp was het eerst eten - dat trouwens afschuwelijk was - en de kamer indeling. Ik zat samen met mijn 'Belgische vriend' maar we moesten onze kamer delen met 2 Tsjechen en 2 Senegalezen. In het prille begin was dit écht raar. Het is sowieso al raar om met 4 andere mensen in één kamer te slapen. Daar kwam nog eens bij dat we elk een andere taal spraken, en de drempel dus veel hoger ligt om te praten met elkaar. 'S avonds kregen we zoals elke avond een presentatie over bepaalde landen en daarna was het al gauw slaaptijd, wat niet zo moeilijk was omdat een reis altijd vermoeiend is.
Toen we in bed lagen, begon het 'socializen'. Al gauw ging het gesprek over Praag, naar een gesprek over de Europese Unie. Toen vielen twee dingen mij op: Het is niet normaal voor kinderen tussen de 16-18 dat ze graag en met volle enthousiasme over politiek praten in bed om 2 uur 's nachts. En dat de Tsjechen - met wie we aan het praten waren - een heel ander zicht dan ons, de Belgen, hadden. Zij zagen de Europese Unie al snel als een organisatie die vergeleken kon worden met het communisme. Bij ons zouden we dat zelf niet durven denken, en zien wij de Europese Unie helemaal anders. Wat ik dus wil zeggen is dat culturen écht wel anders denken, en dat bij bevoorbeeld de Tsjechen, het communisme nog zo veel meer leeft dan verwacht. Vanaf toen was het echt een keerpunt, van saaiheid en onwennig naar een geweldig kamp!

We kregen vaak workshops rond zeer boeiende dingen zoals de Universele Mensenrechten, kindersterfte, kinderrechten, onderwijs, de – uiteraard niet uit te sluiten - 8 millenniumdoelstellingen enzovoort. Hier weer zag je de culturele verschillen. Het was ook zo ongelooflijk interessant om met andere culturen te debatteren en discussiëren. Overdag was het eigenlijk behoorlijk hard werk. Ik heb dan ook veel het gevoel gehad dat het een schoolweek was, maar dan wel duizend keer leuker. Het gevolg hiervan was dat gesprekken met mensen dan vooral ook ging over de activiteiten die bezig waren. Maar al snel hadden we hier een oplossing voor: sociaal doen na de activiteiten. Nogal voor de hand liggend, maar je moet dan ook weten dat de activiteiten vaak gedaan waren tussen 11-12 uur, en dat de nachten al snel uitliepen tot 2-4 uur. dat was dus 4 uur slapen, aangezien het vroeg opstaan geblazen was!
Een van de meest interessantste activiteiten die we gedaan hebben was 'Global Café'. Het concept bestond uit véél tafels, die in het begin gevuld waren met de helft van één land. Iedere tafel moest dan discussiëren over verschillende stellingen. Zoals: "Hoe zal de wereld er in 2035 eruitzien", "wie zullen de grootste spelers zijn", "wat zijn jullie rol hierin", enzovoort. Onze 'gedachtengang' moesten we dan opschrijven op een groot A1 blad. Na een half uur, moest elk individu van de tafel, naar een andere tafel, om daar 'zijn' tafel te 'vertegenwoordigen'. En zo zag je zeer visueel, hoe elk land, elk idee, elk ideologie zo mooi in elkaar kon vloeien. Het gaf ook zo een enorme kick om die vrijdag onze voorstelling in Praag te zien. Beseffen dat dit door ons, jonge studenten, in elkaar gestoken is geweest, en dat we zo'n 800 tal mensen in totaal hebben kunnen berijken.  Beseffen dat dit nut had, een bedoeling. Beseffen dat de zin in de statement: "because we can - we must" daadwerkelijk een waarheid is.

Parallel met deze interessantigheden, ging het 'socializen'. In het begin was het zeer begrensd. Je zag dit ook bijvoorbeeld door het avondeten, waar elk land aan een tafel zat. Maar hoe meer de tijd vorderde, hoe minder goed je kon zien waar welke landen zaten. Zo ging iedereen vaak bij iemand anders gaan zitten. De monitors gingen ook vaak bij de studenten zitten, wat ook een zeer goed signaal gaf voor mij. En de late avonden waren voor ons ook zo heerlijk. Het was de perfecte rust na de lange activiteiten.
Wat ik ook nooit zal vergeten is hoe elk persoon zo interessant was. Elk persoon die daar was had iets te zeggen, had een mening, had een doel, kon veel vertellen, en was zo volwassen. Aangezien ik zo graag praat en zo geïnteresseerd ben in politiek, cultuur en zo veel meer, was dit voor mij een echte openbaring. Zo zaten eens ik en een paar mensen te genieten van de zon op de bankjes. Een van die mensen was een engels meisje, die een boek aan het lezen was over de Franse Revolutie voor school, maar niet tegen haar zin. Zo werd het al gauw een uitwisseling van dingen die we elk wisten over de Franse Revolutie, en hebben we zo een uur gepraat over de impact die de Fransen en de Franse Revolutie hadden in België. Het viel mij dan ook weer direct op dat dit geen evidentie is dat wij dat graag doen.
De mensen groeiden zo ongeloof naar elkaar. Ik denk dat bijvoorbeeld iemand die de laatste dag gekomen zou zijn, niet zou geloven dat dit een groep was van 7 verschillende nationaliteiten.
Het is dan ook meer dan logisch dat het afscheid zo hartverscheurend was. Het was echt pijnlijk om de mensen te verlaten, vooral omdat je weet dat het er dik inzit dat je ze nooit meer ziet. Het gemis werd wel al snel gestopt, want - en het is de eerste keer dat Facebook echt nut had - Facebook bracht ons allemaal terug. We zijn nu wel maar 2 dagen verder, maar ik heb nog steeds contact met mensen uit Tsjechië, Engeland, Senegal, Indië, Polen en Frankrijk.

Het is een kamp dat ik nooit zal vergeten, en zelf nooit zou kunnen vergeten. Het is één van de grootste ervaringen in mijn kort leven. En ik hoop ten zeerste, dat er ooit een internationale reünie zal komen, omdat ik ieder van deze mensen terug wil zien.

Bedankingen zijn altijd zo melig, maar ik wil echt onze begeleiders bedanken, Jan en Katlijn, Studio Globo, de Europese Unie voor de financiering, Stijn van Maks!, Sofie en Thomas van de filmcrew, de oranisatoren en vooral de deelnemende mensen die het plezier maakten.
Bedankt voor deze prachtige ervaring die ons zo veel rijker heeft gemaakt,
Rémy ]]> Tue, 20 Apr 2010 17:21:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/reflectie-over-het-internationale-jongerenkamp-mdg15 Eerste 'werkdag' http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/eerste-werkdag Zoals elke morgen staat er om 8 uur in de eetzaal een uitgebreid ontbijt op ons te wachten. In tegenstelling tot de twee vorige dagen was het vandaag een 'echte werkdag'. Hiermee bedoelen we dat we ons volledig focusten op de millenniumdoelstellingen.

De ochtend werd ingezet door een 'opening' gespeeld door onze begeleiders alias "Herman & Hermien". In deze 20 minuten kregen we een humoristische voorstelling van Polen en Groot-Brittannië.
Onze voormiddag bestond vooral uit het bekijken van filmpjes gevolgd door groepsdiscussies en meningen die we met elkaar deelden. Het was interessant om het denkpatroon van de andere culturen te ontdekken. We namen de milenniumdoelstelling niet elk apart onder de loep, maar het was een algemene bespreking van de mensen- en kinderrechten.

De namiddag werd geopend door een inleidingsspel - waarbij we een krottenwoning moesten bouwen - te spelen.
Na dit korte 'spel' moesten we werken in de "statement groups". Deze zullen elk een creatief deel moeten vervullen in de presentatie die op vrijdag zal plaatsvinden. Ze werden dan ingedeeld als volgt: dans & muziek, straattheater, video, pers en decoratie.

Zoals gewoonlijk werd de dag afgesloten met een culturele avond gevolgd door een klein fuifje. Deze avond mochten we de cultuur van Groot-Brittannië en Polen opsnuiven. De Engelse cultuur werd door ons zeer goed aangenomen.

Praagse groetjes,
Sarah, Rémy, Hakim, Mariet, Annelies, Annelien, Steffi, Jullie, Jan & Katlijn. 

]]> Tue, 13 Apr 2010 20:07:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/eerste-werkdag Praag, een sprookjesachtige stad http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/praag-een-sprookjesachtige-stad Vroeg was onze dag wel, maar achteraf gezien was het zéker de moeite waard. Op het programma stond een daguitstap naar Praag, de cultuur van Tsjechië opsnuiven. Van de avond ervoor werd het al duidelijk dat het een lange en vermoeiende dag zou worden, met als indeling een spel, rondleiding en een boottocht.

'T was wel even op de bus zitten, aangezien we op een afstand van 70 kilometer van deze hoofdstad verblijven. De bustocht was nogal 'doods', maar niet voor lang want na enkele minuten kwam er al een zangboekje tevoorschijn. Dit ging gepaard met breinaalden die dienenen om een Europese vlag te maken. We willen Europa toch kunnen bedanken op de een of andere manier voor deze gratis reis.

Eens toegekomen, werd het spel uitgelegd. Gedurende de hele week moeten we met een badge rondlopen, waar onze naam; onze Belgische vlag en een gekleurd bolletje op de achterzijde die onze groep aanduid, op afgebeeld. In het begin vonden we die vaste groepsindeling wat onwennig, maar achteraf gezien is het wel goed dat we gemengd werden. Op die manier leerden we veel verschillende mensen kennen, met elk een andere taal, wat zeer verrijkend voor onze talenkennis is. Het spel bestond uit allerlei opdrachten, om Praag en onze teamgenoten te leren kennen.
Na de picknick stond er voor ons een verassing klaar, namelijk een boottocht op de Vltava. Het was een klassieke boottocht op het dak van de boot, maar eindigde op een gezellige babbel gepaard met een warme tas thee die onze lichamen verwarmden in de boot.
Hierna wachtten 3 gidsen (waarvan 2 Engelsen en 1 Franse) ons op. Van hun kregen we een interessante rondleiding doorheen de historische monumenten van Praag.
Eens deze culturele wandeling gedaan was, juichte iedereen bij het horen dat we een uurtje vrije tijd kregen. Voor ieder van ons was het wel wat raar om in Kronen te rekenen, aangezien 1 euro overeenkomt met zo een 25 kronen.

's Avonds hadden we nog een zware avond voor de boeg. De avond werd ingezet door Afrikaanse muzikanten en geëindigd door een voorstelling over de cultuur van de Tsjechen, door hunzelf.

Iedereen was zo moe van de lange dag dat onze oogjes al snel toevielen.

Praagse groetjes,
Sarah, Rémy, Hakim, Mariet, Annelies, Annelien, Steffi, Jullie, Jan & Katlijn. 

]]> Tue, 13 Apr 2010 08:04:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/praag-een-sprookjesachtige-stad Op weg naar onze bestemming... http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/op-weg-naar-onze-bestemming Gedurende het internationale jongerenkamp dat in Praag (Tjechië) plaatsvindt, gaan we aan de hand van allerhande activiteiten hieromtrent een beter beeld op proberen te krijgen. Het doel van het kamp is dat we aan het einde van deze week een algemeen statement aan de internationale politiek en pers kunnen voorleggen. Het gehele evenement dat op vrijdag in het centrum van Praag plaatsvindt bestaat niet enkel uit saaie tekst, maar ook uit dans, muziek, fotografie, film, en nog zo veel meer.

Iedereen van ons had wel kriebels in zijn buik om naar het onbekende te vliegen: we komen namelijk in een onbekend gebied, onbekende taal, onbekende culturen terecht; want er nemen 7 verschillende landen deel aan dit project.
Na anderhalf uur vliegen kwamen we al toe in een heel ander deel van Europa. Toen we toekwamen in de luchthaven van Praag, maakten we al kennis met 3 deelnemende landen: Frankrijk - waar we samen mee in het vliegtuig zaten - Engeland en Senegal. Met hun stapten we ook de bus op, richting de kampplaats, dat zich 70 kilometer van Praag bevindt.

Toen we aankwamen werd het 'culinaire' eten ons al geserveerd. Na het eten mochten we onze valiezen uitpakken en kennis maken met onze kamergenoten. Het was een beetje vreemd, omdat we gemixed werden met andere landen. Dit wil dus zeggen dat een gemeenschappelijke taal spreken geen evidentie is.

Eens goed geïnstalleerd werden we ondergedompeld in een culture avond waarbij de zeven landen zich kort voorstelden. Last but not least, kwamen de Belgen als laatst, en vooral dat laatste, want het werd met dansende ambiance geëindigd.

Hierbij ronden we dan ook onze eerste dag af, die een begin is van een goede week.

Praagse groetjes,
Sarah, Rémy, Hakim, Mariet, Annelies, Annelien, Steffi, Jullie, Jan & Katlijn. ]]> Sun, 11 Apr 2010 21:03:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/op-weg-naar-onze-bestemming nog 1 keer slapen http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/nog-1-keer-slapen Het is bijna zover, morgen vertrekken we met een achttal jongeren naar Praag. Ze wonnen allemaal een wedstrijd ingericht door Studio Globo. Een week lang zullen ze rond de millenniumdoelstellingen werken. Apotheose wordt het 'statement van Praag'.

Obama heeft zijn hielen nog niet gelicht of wij komen eraan. Twee jongens en zes meisjes die dit of vorig schooljaar een bijzondere inspanningen leverden om de mdg's op hun school en omgeving bekend te maken. De ene rapte, anderen maakten een rijdend koor, weer anderen fietsten van Gent naar Lille, er waren er die de regionale televisie kaapten voor een avond,... Alle acties hadden maar één doel, duidelijk maken dat de millenniumdoelstellingen bestaan en dat het belangrijk is dat we ze halen. Dit alles kaderde in het project MDG15. Een  project gesubsidieerd door de Europese Unie en op poten gezet door Studio Globo en partners uit Polen, Tjechië, Frankrijk, India, Senegal en Groot-Brittannië. Elk land vaardigt volgende week tussen de vijf en tien jongeren af naar Praag. Daar zal nog een week intensief rond de millenniumdoelstellingen worden gewerkt. Apotheose wordt een happening in Praag waarbij zo veel mogelijk mensen nog eens met de neus op het belang van de millenniumdoelstelling worden gedrukt. In de loop van de week wordt oa een circusvoorstelling in elkaar gestoken, nieuwe rapnummers gecomponeerd een film gemaakt (samen met de Wereldmediatheek uit Antwerpen), allemaal rond de millenniumdoelstelling. We zullen jullie hier op de hoogte houden van onze vorderingen.

]]> Fri, 09 Apr 2010 16:12:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/nog-1-keer-slapen Als de aarde beeft... http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/als-de-aarde-beeft Aardbeving HaïtiDe ramp in Haïti is niemand ontgaan. Met Studio Globo en onze partnerorganisatie Broederlijk Delen willen we dit niet onopgemerkt laten voorbij gaan.
Denk je eraan om op je school een solidariteitsactie opzetten en ben je op zoek naar informatie om de actie aan te pakken?

Dan kunnen we jullie helpen. We werkten enkele lessuggesties uit die inspelen op de aardbeving.

Werk je graag rond het dagelijkse leven - voor de ramp- dan kan je  de voorwerpenkoffer 'Lèt Ayiti' (2de graad basisonderwijs) ontlenen of de fotoset 'Fanfan en Mitou' voor kleuters aankopen.
Sta je naar aanleiding van deze ramp graag met je schoolteam stil bij de aanpak, criteria en achtergrond. Dan kun je een beroep doen op de gloednieuwe uitgave 'Voorbij de Kleuren' die bij Studio Globo verkrijgbaar is voor 6,5 euro.

Wij komen ook graag op je school langs voor een nascholingsaanbod rond 'solidariteitsacties'.

]]> Fri, 22 Jan 2010 20:06:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/als-de-aarde-beeft Saved by the bell http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/saved-by-the-bell

Leerlingen zijn soms opgelucht als ze de bel horen en naar huis kunnen, ze ondervinden letterlijk het "saved by the bell"-gevoel. Maar meer dan 100 miljoen kinderen horen vandaag de schoolbel niet luiden. Ook zij zouden graag de kans krijgen om onderwijs te volgen. Voor hen krijgen de woorden "saved by the bell" een heel andere betekenis...

Studio Globo organiseert daarom voor de 3de maal de symbolische actie "Saved by the bell", naar aanleiding van de Internationale Dag van de Leerkracht. Luid samen met ons de schoolbel op maandag 5 oktober om 15u en vraag op die manier aandacht voor het belang van onderwijs, wereldwijd.
Luid de schoolbel voor het recht op onderwijs!

Kom op voor het recht op onderwijs voor iedereen en doe mee met je klas of school!

Geef het belmoment vorm dankzij de tips en lessuggesties van Studio Globo. Die zijn aangepast aan de leeftijd van je leerlingen en geven de Werelddag van de Leerkracht een mondiaal tintje. Je vindt de lessuggesties op www.savedbythebell.be .

In 2008 deden zo'n 65.000 leerlingen mee, luid met ons mee op 5 oktober 2009?
Registreer u dan zeker op www.savedbythebell.be.

]]> Thu, 10 Sep 2009 22:35:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/saved-by-the-bell Dak XL: een verdraaid kleurig uitwisselingsprocect http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/dak-xl-een-verdraaid-kleurig-uitwisselingsprocect DakXL - uitwisselingsprojectVan september 2008 tot juni 2009 liep 'DakXL': een uitwisselingsproject met vier klassen van het vijfde leerjaar uit Bierbeek, Elsene en Sint Gillis. Het werd een boeiend traject. Een terugblik.

Positief omgaan met diversiteit

Studio Globo sloeg de handen in elkaar met de vier leerkrachten om de kinderen een onvergetelijke en vooral ook leerrijke ervaring te bezorgen. Klasactiviteiten, communicatiemethodieken en ontmoetingsmomenten stimuleerden de kinderen om via de rijkdom van de wereld rondom hen, de diversiteit in hun eigen klas beter te leren kennen.

Zoals de naam laat vermoeden, is dit project een verruimde variant op het gangbare inleefatelier ‘Wonen Op het Dak'. Ook met Dak-XL zetten Flor, Lou en Valdis, de personages van op het Dak, de leerlingen én leerkrachten aan tot het verwerven van basiscompetenties om positief om te gaan met diversiteit, dichtbij en veraf. Zo werden de kinderen geprikkeld om in dialoog te gaan en moesten ze samenwerken aan een gemeenschappelijk doel: het grote slotfeest in mei. De kinderen, met uiteenlopende culturele achtergronden, werden zich bewust van stereotiepe beeldvorming en kregen aanzetten om de diversiteit te erkennen binnen hun partnerklas, maar ook binnen de eigen klas.

Knutselen, schrijven, wandelen...

Bij de aanvang van het project stelden de kinderen zich voor aan de andere klas. Ze stelden een koffer samen met foto's van de kinderen en hun favoriete vrijetijdsbesteding, een zelfgemaakt filmpje en persoonlijke fiches. Vervolgens werden deze koffers uitgewisseld en staken de kinderen de hoofden bij elkaar om een leuke manier te bedenken om hun buurt voor te stellen. In november gingen de kinderen van Brussel op ontdekking in Bierbeek en op hun beurt gingen de kinderen van Bierbeek naar de stad Brussel om de schoolomgeving van de kinderen van Elsene en St. Gillis te verkennen. Dit was voor de meeste kinderen een unieke ervaring. In december namen alle klassen in gemengde groepjes deel aan het inleefatelier en de educatieve buurtwandeling in Kuregem. Tussendoor schreven de kinderen brieven naar elkaar en mailden de laatste nieuwtjes uit hun leven door.

...en feesten

Dak XL - pinataNadat de kinderen elkaar al wat beter kenden, was het tijd om samen het grote slotfeest van het project te organiseren. De kinderen participeerden naar hartelust om er hun droomfeest van te maken. Zo kozen zij zelf wat er allemaal aanwezig moest zijn op hun feest. Er waren kinderen die een piñata in elkaar knutselden. Er was een groepje quizmakers, een groepje feestinrichting, een groepje fuif en een groepje spelletjes. En natuurlijk ook een groepje dat voor overheerlijke taarten, snoepjes, cocktails en ander lekkers zorgden. Uiteraard moesten zij dit samen met de kinderen van de andere klas voorbereiden. De kinderen beslisten samen hoe zij het zouden aanpakken. Zo belden zij met elkaar om tot consensus te komen en werden filmpjes uitgewisseld met elkaars voorbereidingen. De leerkrachten kregen hiervoor hapklare methodieken aangeboden om in de klas aan de slag te gaan en soms kwamen de medewerkers van Studio Globo zelf naar de klassen om de kinderen te ondersteunen met de voorbereidingen.

Op 26 mei was het zover. De Otletstraat in Kuregem werd afgesloten want er moest plaats vrijkomen voor een grote feesttent. Het werd één groot feest waar de kinderen niet veel oog hadden voor de verschillen maar waar naar hartelust samengewerkt, gespeeld, gefuifd, gegeten en gedanst werd. Door dit project werden levenslange vriendschapsbanden gesmeed en werd een grote verbondenheid gecreëerd tussen kinderen van Brussel en kinderen van Bierbeek. Kortom het was een erg fijne, leerrijke ervaring voor iedereen.

]]> Fri, 12 Jun 2009 12:04:00 +0200 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/dak-xl-een-verdraaid-kleurig-uitwisselingsprocect Leerkracht aan het woord: Aurélie Joos http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/leerkracht-aan-het-woord-aurelie-joos Aurélie Joos: leerkracht aan het woordAurélie Joos geeft voor het tweede jaar les in het derde leerjaar van de Sint-Albertusschool in Sint-Agatha- Berchem, een Nederlandstalige jongensschool in de Brusselse rand. De meisjesschool geeft uit op de zelfde speelplaats. Recent krijgt de school een nieuwe instroom binnen van leerlingen met andere culturele achtergronden. De nabijheid van Brussel is hier niet vreemd aan. Aurélie ging afgelopen zomer mee op een inleefreis naar Peru die Studio Globo samen met Broederlijk Delen speciaal voor leerkrachten had ingericht. Redenen te over om haar op te zoeken.

Wat deed jou de stap zetten om mee op inleefreis naar Peru te gaan?

Als laatstejaarsstudent gaf ik enkele maanden les in Congo. Dat deed me nadenken over wat mensen drijft om in het onderwijs te staan. Wat boeit ons? Waarom doen we het? Dat denkproces wordt versterkt door in een andere cultuur te leven en te werken. Het is zeer verrijkend om leerkrachten op een andere plek in de wereld te zien omgaan met kinderen die in heel ander omstandigheden leven, maar die in de eerste plaats ook kind zijn. Om op een goede manier te leren omgaan met mijn interculturele klasgroep -wat in het begin niet makkelijk was - had ik nood aan ontmoetingen en uitwisselingen met andere leerkrachten. In mijn zoektocht naar zulke kansen kwam ik op de site van Broederlijk Delen deze inleefreis voor leerkrachten tegen. En gelukkig kon ik nog mee!

Was je al bezig met Peru?

Neen, maar de reis werd erg goed voorbereid: de groep kreeg uitgebreid informatie en vorming over de Peruaanse samenleving, de socio-economische situatie, de cultuur, de religie... je vertrekt met een beter zicht en je kunt veel beter plaatsen wat je ter plekke ziet en meemaakt. Dat maakt een inleefreis net zo boeiend. Achteraf kom je natuurlijk terug met meer vragen dan antwoorden, maar dat is dan weer een uitdaging om verder op zoek te gaan en meer te weten te komen van het land en het volk.

Welke indruk maakten de Peruaanse leerkrachten die je hebt ontmoet?

We hebben zeer gemotiveerde leerkrachten ontmoet. We waren wederzijds erg nieuwsgierig om te horen hoe ieder het onderwijs aanpakt. De Spaanse taal maakte het niet altijd gemakkelijk. Gelukkig is Spaans voor hen de tweede taal. Dat maakte de conversatie vaak eenvoudiger. Zij spreken vooral Quetchua, een van de talen die door de indigenas in de Andes wordt gesproken.

Wat heb jij van hen geleerd?

De leerkrachten die wij hebben ontmoet, zijn heel erg begaan met het levend houden en doorgeven van de eigen Andescultuur die voor een stuk verloren dreigt te gaan. Zij willen die cultuur versterken en de kinderen terug vertrouwen geven in hun eigen cultuur en de waarden van het volk. Ik merkte ook nogal wat gelijkenissen met onze manier van werken. Het grote verschil was dat zij wellicht op een rustigere manier werken en minder gebukt gaan onder druk. Zij moeten heus niet onderdoen voor ons: ik heb er prachtige lessen bijgewoond.

Ben je van plan om in je eigen klas iets te doen met je Peru-ervaringen?

De ervaring is nog heel vers. Ik moet ze zelf ook nog een stuk verwerken. Maar ik heb afgesproken met het derde leerjaar van de meisjesschool om samen een project op te zetten. Wat dat gaat worden, moeten we nog verder uitwerken.
Maar ondertussen probeer ik wel het mondiale aspect in mijn klasleven te integreren. Ik heb in mijn klas een ‘wereldhoek' waar allerlei voorwerpen van andere culturen een plaatsje kunnen vinden. En elke dag start rond de godsdiensthoek. Daar zingen we geregeld Peruaanse en Congolese liedjes of lezen we het Onze Vader in de thuistaal van één van de kinderen.

Het valt me op dat je het mondiale aspect en interculturele elementen in elkaar laat haken.

Tja, ik heb natuurlijk het geluk dat de wereld in mijn klas zit. Doordat de kinderen uit heel verschillende culturele achtergronden komen, kennen ze elkaars gebruiken niet en zijn ze nieuwsgierig naar elkaars cultuur. Zo vroegen ze zich naar aanleiding van het Suikerfeest af waarom de moslimkinderen niet op school waren. Dat is dan een mooie gelegenheid om hier even op door te gaan. Het is een enorme rijkdom om met kinderen uit zoveel culturen samen te mogen zitten. Door de verschillen die de kinderen opmerken op te pakken en er rond te werken, komen ze tot gelijkenissen en worden die verschillen heel gewoon. Het belangrijkste is de voortdurende aandacht bij jezelf om in te pikken op zaken die zich voordoen in je klas, op vragen die gesteld worden. Zo vertelde laatst een kind tijdens de praatronde over een gerecht dat hij had gegeten bij zijn grootmoeder. Doordat hij anderstalig is, kende hij de naam van het gerecht enkel in zijn thuistaal. Hij kon aan de klas niet duidelijk maken wat het nu precies was. Hij stelde voor om het recept aan zijn grootmoeder te vragen. Waarop ik voorstelde om dan maar ineens zijn grootmoeder uit te nodigen in de klas, zodat die het gerecht voor ons zou kunnen maken. Zo wordt het andere heel gewoon.

Terug naar je reiservaring: krijgt die voor jezelf een vervolg?

In Arequipa bezochten we een opvanghuis waar kinderen die op straat werken, geplaatst worden als ze opgepakt zijn bij politierazzia's. Er is niks aanwezig om die kinderen zinvol te begeleiden. Ze worden er enkel ‘bijgehouden'. Met onze reisgroep willen we nadenken op welke manier we hier iets voor kunnen betekenen.

En wil je daar met je klas of met de school iets voor doen?

Dat vind ik toch wel moeilijk. Ik zou wel willen, maar het gaat over zulk een extreme situatie. We mogen bij onze kinderen niet de indruk wekken dat kinderen die op straat werken in Peru, zielige kinderen zijn en allemaal opgesloten worden. Ze worden al zo vaak in de media geconfronteerd met beelden die het Zuiden als probleem neerzetten. In het derde leerjaar zijn ze nog jong om de contexten die daarbij spelen correct te kunnen inschatten. Ik wil in elk geval nog heel goed nadenken over de juiste wijze om dat alles te kaderen.

Is het een aanrader voor leerkrachten om op die manier op reis te gaan?

Natuurlijk! Je verruimt je horizon en je relativeert je eigen situatie. Je wordt ook gevoeliger voor het beeld van het Zuiden dat je soms aantreft in handboeken. Kijk hier, in het leesboek dat we nu hanteren staat één verhaal over een kind in het Zuiden: ‘Moessa woont in een krottenwijk.' Zijn papa maakt een ‘huis', staat er tussen aanhalingstekens. Het is de enige tekst over het Zuiden en het beeld dat de kinderen krijgen is dan van Moessa, een zielige sukkelaar. Ik kan me daar heel erg over opwinden. Dat zou toch niet meer mogen kunnen. Ik ga op zoek naar andere en betere teksten en verhalen. Het Zuiden verdient beter!

 Dit interview verscheen in Wereldreis - december 2008.

 

]]> Wed, 07 Jan 2009 10:22:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/leerkracht-aan-het-woord-aurelie-joos Charlie doet ook mee http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/charlie-doet-ook-mee Charlie doet mee. Hij keek naar www.mdg15.net en vond dat hij iets moest doen voor de Millenniumdoelstellingen. Doe jij beter? Want de tijd loopt.
]]> Mon, 01 Dec 2008 16:52:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/charlie-doet-ook-mee Buurtwandeling in Kuregem http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/buurtwandeling-in-kuregem Schilderij Manuel Escobar

Kuregem is in het nieuws. Opnieuw. De Brusselse afdeling van Studio Globo ligt midden deze wijk. We voelen ons dus aangesproken. Al drie jaar stimuleren wij de leerkrachten om met hun klas op wandel te gaan in Kuregem. Van het verhaal op het dak naar de realiteit in de buurt. Dat is heus niet zo levensgevaarlijk als de laatste nieuwsberichten willen laten geloven. Daarom: onze Kuregem-ervaringen.

  • Kuregem is grijs en Kuregem is kleurrijk.
  • Kuregem staat aan de rand, maar ook midden in de wereld.
  • Kuregem is een stukje België met 76 verschillende nationaliteiten.
  • Kuregem staat vol oude huizen en telt een van de hoogste percentages jongeren van België.
  • Kuregem zit vol bedrijvigheid en is voor 50 pct. werkloos.
  • Kuregem telt 19.000 inwoners op slechts twee vierkante kilometer.
  • Kuregem is één grote puzzel van bewegende stukjes.
  • Soms klikt het er en soms botst het er, maar het hoort allemaal bij elkaar.

Al drie jaar stimuleren wij leerkrachten om met hun klas op wandel te gaan in Kuregem. Heus niet zo levensgevaarlijk als de laatste nieuwsberichten ons willen doen geloven. De laatste tien jaar is de buurt rustiger geworden, wordt ze in de gemeenteraad vertegenwoordigd met drie zetels en herbergt ze verscheidene positieve initiatieven.

Door haar levendigheid is Kuregem een eerlijke buurt. Ook armoede laat het mensen soms niet toe om veel te verstoppen. Hekkens, muurschilderingen, verkrotting, restauraties, mensen op straat, geblindeerde huizen, moskeeën, kerken, weinig tuinen, een enkel park.... Alles vertelt een verhaal. Een verhaal van mensen. Zo wordt Kuregem een spiegel voor haar bezoekers.

Ook kinderen zien in deze buurt processen uit hun eigen klas uitvergroot. Ook in klas zoekt elke leerling zijn plek (letterlijk en figuurlijk). Soms blijft hij liever op zichzelf. Soms staat hij meer open voor communicatie. Elke leerling haakt af in een groepswerk waarbij hij niet betrokken wordt. In klas voelt hij zich ook soms uitgesloten; dragen leerlingen soms minder zorg voor spullen die niet van hen zijn; zoeken ze veiligheid bij bekenden of voelen ze zich uitgedaagd door een nieuwe klasgenoot. Ook in klas willen ze zich gelukkig voelen in de groep en dingen leren die hen boeien.

Die laatste drijfveer willen we in onze wandeling ook even aanhalen. Want de mensen in Kuregem willen zich dus ook gelukkig voelen en de jongeren in de buurt willen ook dingen leren die hen boeien. Kuregem telt veel van die verhalen. Zo maken kinderen hier muurschilderingen, planten ze groen aan, komen moeders naar de Nederlandse les en leren ze computervaardigheden, feesten ze, etc.

Onze bezoekende klassen zijn gevoelig voor al deze menselijke dingen. Ze voelen zich soms onveilig (meestal vooraf al), maar zeggen ook spontaan goeiedag tegen de mensen in de straat. Ze voelen zich soms ook geïntimideerd door een andere taal, maar voetballen wel mee met anderstalige kinderen uit de buurt.

Zo willen we de buurt blijven zien, als een buurt vol mensen en verhalen, problemen en mogelijkheden.

]]> Thu, 27 Mar 2008 19:53:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/buurtwandeling-in-kuregem Met fotosets mondiaal leren bij jonge kinderen http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/met-fotosets-mondiaal-leren-bij-jonge-kinderen Studio Globo brengt sinds drie jaar fotosets uit voor kleuters en voor de eerste graad van het lager onderwijs. Met deze sets willen we een antwoord bieden op de grote vraag naar materiaal voor mondiaal leren bij jonge kinderen. De fotoset verschijnt telkens in de campagne van Broederlijk Delen en komt nadien in het vaste aanbod voor kleuters. Elke fotoset is opgebouwd rond een centrale figuur: Raichel in de Filippijnen, Abiba in Burkino Faso en Mama Betty in Congo. Een fotoset bestaat uit twaalf foto's van A3 of A4-formaat. Bij de foto's hoort een handleiding met een verhaal en activiteiten voor de klas.

Van begin oktober tot eind december hield Karen Kerff een onderzoek over de kwaliteit van deze fotosets. Karen deed haar stage bij Studio Globo, in het kader van haar opleiding sociale pedagogiek. Ze bevroeg zowel kleuterleid(st)ers, leerkrachten van de eerste graad lager onderwijs als docenten van de Bachelor Kleuter- en Lager onderwijs.

Identificatie is belangrijk

We onderzochten hoe de beide groepen de foto's en het verhaal beoordelen, hoe zij het verhaal gebruiken, of de foto's en de verhalen aansluiten bij de leefwereld van de kinderen, welke fotoset zij het meest geschikt vinden... Uit dit kleinschalig onderzoek (interviews met zeven docenten en zeven leerkrachten) kwam zeer veel interessante informatie. Leerkrachten vertelden dat de kinderen erg enthousiast reageren op de fotosets, dat ze geboeid zijn door het verhaal en de foto's. De foto's spreken jonge kinderen erg aan: ze zijn kleurrijk, sprekend, er is veel op te zien. Vaak blijven kinderen er in gesprekken of in hun spel nog mee bezig. Leerkrachten en docenten vinden het belangrijk dat er veel kinderen op de foto's staan en dat het hoofdpersonage van het verhaal een kind is met dezelfde leeftijd als de kinderen in de klas. Dat is belangrijk voor de identificatie.
Een leerkracht van de tweede kleuterklas vertelt: "De kinderen konden zich er dus in herkennen en zich met Abiba identificeren, Abiba mocht zeker wel in hun klasje komen."

Dagelijkse leven als instap

In het verhaal komen heel gewone, dagelijkse dingen aan bod. Kinderen spelen, eten, maken zich zorgen, zijn fier..., net zoals kinderen hier. Uit de interviews blijkt dat er heel wat aanknopingspunten in de verhalen zitten om in de klas verder op in te gaan. "Het verhaal was gevarieerd, heel simpel maar het bood veel aanknopingspunten, bijvoorbeeld een baby die geboren wordt en een cadeautje dat daarvoor gekocht wordt", vertelt een zorgcoördinatrice. Het verhaal kan een opstap zijn om over andere dingen te praten.

Fotoset: meer dan een fotoverhaal

Meestal gebruiken leerkrachten het verhaal op een vast moment in de dag of de week. De handleiding laat toe om zelf te kiezen hoe intensief je ermee wilt werken: je kiest hoe diepgaand je ingaat op wat er in het verhaal gebeurt en op wat er te zien is op de foto's, welke activiteiten je doet. Veel leerkrachten en docenten raden aan om een aantal activiteiten te doen. Het verhaal wordt concreter en beklijft meer.
Uit de interviews blijkt dat men de foto's bruikbaar vindt om onder andere te tonen "dat anders zijn niet slechter of beter is, dat het gewoon zo is en dat je daar veel mee kunt doen." Iemand anders vindt het belangrijk "dat de kleuters er zich in herkennen, dat ze een andere cultuur leren kennen."

Band met het eigen leven

Docenten vinden het belangrijk om goed in te schatten wanneer de fotosets gebruikt kunnen worden in een klas. Ook is het belangrijk om tegelijk de aanwezige diversiteit in de eigen klasgroep te ontdekken en het verband te leggen met gelijkenissen en verschillen in het verhaal van een kind dat verder weg leeft.

Deze fotosets zijn dus een zeer mooi middel om jonge kinderen op een correcte manier kennis te laten maken met een andere cultuur en hen deze leren te appreciëren. Ze dragen zeker bij tot een positieve beeldvorming over andere culturen.

De nieuwste fotoset met handleiding ‘Fanfan en Mitou in Haïti' is nu reeds verkrijgbaar bij Broederlijk Delen waar deze een onderdeel vormt van de campagne.

Beslist een aanrader.

Dit artikel verschijnt ook in de lesbrief Wereldreis van maart 2008. Meer info over een abonnement of proefnummer vind je op de Wereldreis-pagina's.

]]> Wed, 05 Mar 2008 12:30:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/met-fotosets-mondiaal-leren-bij-jonge-kinderen Machismo violento: Academische week 2008 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/machismo-violento-academische-week-2008 Cover folder Academische week Van 1 tot 8 maart vindt de Academische Week rond Guatemala en Honduras plaats. Daarbij wordt speciale aandacht gevraagd voor de situatie van vrouwen in Centraal-Amerika en in het bijzonder Guatemala en Honduras. Het is een initiatief van het Vlaams Guatemalacomité in een samenwerkingsverband met Inter-cambio vzw, Studio Globo en Steungroep Rechvaardigheid en Vrede Guatemala.

Discriminatie en geweld zijn voor heel wat vrouwen een dagelijkse realiteit. Wereldwijd hebben meisjes niet dezelfde ontwikkelingsmogelijkheden als jongens. Voorbestemd tot huishoudelijke taken krijgen ze minder kansen om te studeren en een loopbaan uit te bouwen. Ze hebben het moeilijker op de arbeidsmarkt en verdienen meestal minder dan hun mannelijke collega's.

Vrouwen zijn ook het grootste slachtoffer van geweld en armoede. En niet alleen in oorlogsgebieden waar geweld tegen vrouwen als oorlogswapen gebruikt wordt en waar vrouwen het grootste deel burgerslachtoffers vormen. Ook in huiselijke kringen worden vrouwen mishandeld. Huiselijk geweld komt overal voor en overschrijdt aldus grenzen van cultuur, religie en klasse. Volgens Amnesty International is maar liefst één vrouw op drie slachtoffer van huiselijk geweld.

In Guatemala, Honduras, El Salvador en Nicaragua werken naar schatting tweehonderdduizend mensen in montagehallen, de zogenaamde maquilas. De meerderheid daarvan zijn vrouwen. Gedwongen door armoede migreren vrouwen van het platteland naar de steden om er te werken in dergelijke montagehallen. Ze worden er uitgebuit en werken in de meest erbarmelijke omstandigheden.

Met dit project wordt speciale aandacht gevraagd voor de situatie van vrouwen in Centraal-Amerika en in het bijzonder Guatemala en Honduras.

Programma:

3 maart

19u30 Reportage: Guatemala, paradijs voor moordenaars
Inleiding door Norma Cruz
Locatie: Film Plateau - Paddenhoek 3, 9000 Gent

4 maart

12u Lunchlezing: Mensenrechten een voorrecht voor mannen?
Geweld op vrouwen en straffeloosheid in Guatemala. Door Luz Méndez & Norma Cruz
Locatie: STOA - VUB-Campus, Pleinlaan, Etterbeek
i.s.m. UCOS, informatie bij Anthony Vanoverschelde
Triomflaan 63, 1160 Brussel ; T 02 649 69 63 of 02 649 13 73

6 maart

16u Namiddaglezing: Machismo violento, de situatie van vrouwen in Centraal-Amerika, een verhaal van racisme, discriminatie en geweld. Door Marielos Monzón en María García
Locatie: Hogent - Gebouw C Voskenslaan 270, 9000 Gent

19u30 Avondlezing: Machismo violento, de situatie van vrouwen in Centraal-Amerika, een verhaal van racisme, discriminatie en geweld. Door Luz Méndez en María García
Locatie: Begijnhof 1, 9300 Aalst
i.s.m. RIS Aalst, informatie bij Guido De Schrijver, T 053 62 94 76

19u30 Reportage: Guatemala, paradijs voor moordenaars, met inleiding door Norma Cruz
Locatie: Hogent - Polyvalente zaal Voskenslaan 272, 9000 Gent

7 maart

9u30 Workshop: Machistisch geweld in Centraal-Amerika, getuigenissen over gewelddadig machogedrag.
Locatie: Departement vertaalkunde (Gebouw B) - Lokaal B203, Groot-Brittanniëlaan 45, 9000 Gent.
Uw aanwezigheid bevestigen bij Hildegard Vermeiren, hildegard.vermeiren@hogent.be

12u30 Lunchlezing: Discriminatie en geweld tegen vrouwen in Centraal-Amerika. Door Luz Méndez en María García i.s.m. de Belgisch Technische Coöperatie (BTC)
Locatie: Turkanazaal - Hoogstraat 147, 1000 Brussel
Uw aanwezigheid bevestigen op 02 505 37 65 of nathalie.degroote@btcctb.org

18h00 Opening van de tentoonstelling: 1000 vredesvrouwen, inleiding door Norma Cruz.
Locatie: Vredeshuis - Sint-Margrietstraat 9, 9000 Gent, T 09 233 42 95

8 maart

13u30 MO*Debat:
Enkele reis naar extreme armoede, de situatie van Centraal-Amerikaanse vrouwen in tijden van vrijhandel en globalisering.
Locatie: Nemrodzaal - Goudstraat 37, 9000 Gent
Meer...

]]> Mon, 03 Mar 2008 13:43:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/machismo-violento-academische-week-2008 Centraal-Amerika: impact van globalisering op vrouwenrechten http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/centraal-amerika-impact-van-globalisering-op-vrouwenrechten

MO*debat op zaterdag 8 maart, Internationale Vrouwendag

Met Marielos Monzon - radiojournaliste en een van de vooraanstaande mensenrechtenactivistes in Guatemala en Luz Mendez, voorzitster van de Nationale Vereniging van Guatemalteekse Vrouwen (UNAMG); nam ook mee deel aan de vredesonderhandelingen. Moderator: Alma De Walsche (MO*).

Op zaterdag 8 maart om 13u30 in de Nemrodzaal, Goudstraat 37, 9000 Gent. Georganiseerd door het Samenwerkingsverband tussen Inter-cambio vzw, Studio Globo, Steungroep Rechtvaardigheid en Vrede Guatemala, Stuurgroep Educatie Guatemala. Met de steun van de Artevelde Hogeschool en MO*.

De toegang is vrij.

Download de flyer om verder te verspreiden.

]]> Wed, 27 Feb 2008 12:11:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/centraal-amerika-impact-van-globalisering-op-vrouwenrechten Lancering 'Wonen en Leven in de Filippijnen' http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/lancering-wonen-en-leven-in-de-filippijnen Het inleefatelier over de Filippijnen in Genk gaat zijn tiende jaargang in. Heel wat leerlingen en leerkrachten hebben met veel enthousiasme gewerkt met het lespakket en het leerlingenboekje ‘Alaala'.
Maar de tijd staat niet stil. In onze samenleving is op tien jaar tijd heel wat veranderd. In de Filippijnen is dat niet anders. Om hierop in te spelen, maakte Studio Globo dan ook een grondige herwerking van het project.
Vier Filippijnse kinderen (Anna, Esnaima, Jemuel en Ricanara) nemen je mee op ontdekkingstocht in hun land. Aan de hand van aangepaste mediamaterialen en nieuwe methodieken maken de leerlingen kennis met het dagelijkse leven op de Filippijnen.
Het team van Studio Globo Genk stelt het nieuwe materiaal (handleiding, leerlingenboekje Kasama en het mediapakket) uitgebreid voor.
Wanneer: dinsdag 5 februari 2008 om 19 uur
Waar: Studio Globo Genk (Domein Bokrijk, parking Kasteel)
Inschrijven: graag een seintje als je komt: genk@studioglobo.be of 011 26 54 20
]]> Mon, 21 Jan 2008 16:39:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/lancering-wonen-en-leven-in-de-filippijnen Dillip Kandhapani te gast in Roeselare http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/dillip-kandhapani-te-gast-in-roeselare Het team van Studio Globo Roeselare engageerde zich om, in het kader van zuid-noord-initiatieven, iemand uit India te verwelkomen. Het werd Dilip, zelf leerkracht en daardoor uitstekend geplaatst om onze leermiddelen niet alleen te leren kennen, maar er ook kritisch naar te kijken.

Hij komt gedurende drie maand enkele dagen per week naar Roeselare. Dilip maakte al enkele inleefateliers mee en bezocht scholen die bezig waren met de voorbereiding of nawerking van dit inleefatelier. Verder dook hij in de India-koffer en maakte de vorming voor studenten van de lerarenopleiding mee.

In gesprekken met het team vertelt hij honderduit over Orissa en het dorpsleven.

Hij nam ook deel aan het seminarie over de Millenniumdoelstellingen (MDG'15).

Meer info over het bezoek van Dillip bij Studio Globo Roeselare

]]> Mon, 07 Jan 2008 16:11:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/dillip-kandhapani-te-gast-in-roeselare pOtoprens-bruXelles-pOtoprens (OXO) - 24 november http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/potoprens-bruxelles-potoprens-oxo-24-november Zeven leerkrachten maakten op 24 november kennis met Haïtianen die wonen in Brussel. Tijdens OXO kunnen leerkrachten zich een dag lang onderdompelen in de leefwereld van Zuiderse Brusselaars. Dit jaar staat OXO in het teken van Haïti en verwijst de afkorting naar pOtoprens - bruXelles - potOprens, Creools voor de Haïtiaanse hoofdstad Port-au-Prince.
In de voormiddag kregen de leerkrachten een uiteenzetting over Haïti van de Haïtiaans-Brusselse leerkracht Anthony Magloire. Hij vertelde geanimeerd over de geschiedenis, de politieke situatie en het dagelijkse leven in Haïti.
Nadien trok de groep leerkrachten met Anthony naar het appartement van zijn zus Livie, waar een tiental Haïtianen hen opwachtten. De verwelkoming met een drankje en een hapje zorgde meteen voor een warme sfeer waarin werd kennisgemaakt met de groep zuiderse Brusselaars en met de Caraïbische keuken. De namiddag bood gelegenheid tot diepgaande gesprekken, discussies over de politieke situatie in Haïti én in België, kennismaking met het leven van een Haïtiaan in Brussel en met mogelijkheden om Haïti te introduceren in de klas en in de school. Een heerlijke maaltijd met dessert en rum achteraf vervolledigde de onderdompeling in de Haïtiaanse cultuur.
De volgende OXO-dag heeft plaats op zaterdag 26 januari 2008.

]]> Wed, 12 Dec 2007 12:13:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/potoprens-bruxelles-potoprens-oxo-24-november Studio Globo krijgt prijs 'Stop Armoede!' http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/studio-globo-krijgt-prijs-stop-armoede Studio Globo werd door Groep Arco als geselecteerd voor het fonds Stop Armoede! De cheque van 15.000 euro die voorzitter Hugo Wouters uit handen van prinses Astrid mocht ontvangen, wordt gebruikt voor de realisatie van het inleefatelier 'Achter de Muur' in Roeselare.

 

]]> Fri, 30 Nov 2007 12:37:00 +0100 http://studioglobo.be/nl/blog/p/detail/studio-globo-krijgt-prijs-stop-armoede