Red Bitch | Klimaattop Kopenhagen - Dag 4
Voor diegenen die dit lezen voor het titeltje, jullie zijn eraan voor de moeite. Wat volgt is schrijnend en pijnlijk. Voor het eerst deze week waren we alle twee op hetzelfde moment gepakt. We volgenden deze middag (donderdag) een aantal mensen uit de Pacific die hun eiland, hun huis, hun cultuur langzaam in zee zien verdwijnen.
Het is gek, maar als je hoort dat het afsmelten van de gletsjers in de Himalaya een bedreiging kan zijn voor de drinkwatervoorziening van 450 miljoen mensen, dan is dat onbevattelijk. En dus gaat dat voorbij. Als je weet dat een stijging van 2° de hongerdood voor 50 miljoen mensen betekent, dan gaat ook dat op een bepaalde manier aan je voorbij. Maar als vier mensen komen vertellen over hun palmbomen die verdwijnen, hun water dat ondrinkbaar wordt, hun huizen die elke veertien dagen overstromen, dan wordt alles opeens erg reëel. En niet alleen omdat het getuigenissen zijn, maar omdat die mensen in de pacific waarschijnlijk de kanaries in de koolmijn (beetje gekke carbonterm in deze context) van de opwarming der aarde zijn.
We interviewden deze middag een vrouw. Ze vertelde dat hun huizen zo dicht bij de zee staan dat als hun eiland afkalft de golven hun huizen meesleuren. Waarop Katlijn, clever als ze is, repliceerde: "Waarom bouw je de huizen dan niet een beetje verder van de zee weg?" (We proberen ons hier keihard in te leven in de sceptische geest van een zestienjarige.) "Omdat ze er dan langs de andere kant af vallen," antwoordde ze. "Ons eiland is zo klein dat als je in het midden staat je langs twee kanten de zee kan zien. En het wordt nog kleiner, drie meter strand verdween in één jaar tijd in zee." Als je weet dat de meeste van die eilanden slechts 100 à 300 meter in doorsnede zijn, dan spreek je bij drie meter niet meer over een peulschil (!), natuurlijk.
Een andere man was aan het vertellen dat ze daar om de 14 dagen springtij (king tide) hebben. "We zullen zien wanneer mijn huis verdwenen is," gaf hij laconiek mee door de micro, "misschien als ik terug ben van deze reis, misschien binnen een paar maanden."
Da's toch maf, daar kan je toch niet bij. En ze willen niet verhuizen. Ze willen op hun grond blijven wonen en ze willen dat de wereld hun mensenrechten, ‘zekerheid', ‘een veilige leefomgeving', ‘voldoende voedsel' en ‘proper water' garandeert. En als die mensenrechten bedreigd worden, dan willen ze hulp. Tijdens de tweede wereldoorlog is er zwaar gevochten op hun stranden. Een strand werd er, naar het vergoten bloed, red beach genoemd. (Als je dat met hun tongval uitspreekt kom je bij red bitch. Flauw maar wel een beetje om te lachen.) "Tijdens de tweede wereldoorlog heeft de wereld ons geholpen en zijn ze komen vechten bij ons," zo sprak één van de vrouwen. "Welnu, wat we nu meemaken is een nieuwe oorlog en wij zijn de slachtoffers en we willen dat jullie ons komen helpen. Jullie hebben trouwens geen keus, je bent het ons verplicht!"
Ze heeft goed praten, natuurlijk. Zij zal er niet over beslissen. Haar lot en dat van haar volk en dat van de hele wereld ligt nu in de handen van een kransje wereldleiders. Iedereen wacht hier af, de ene hoopvol, de andere erg sceptisch. Maar bijna iedereen met de berusting van mensen die er toch niets meer kunnen aan doen. We hebben ons best gedaan, nu is het hopen. Het was dan ook erg rustig op het klimaforum vandaag.
Morgen nog een drukke filmdag en dan hopen dat er 's avonds (of 's nachts) op een goed akkoord kan worden getoost.
Lees ook het de update van de Cidse Delegatie