Pokke
Medewerkers Jan Dessein en Katlijn Meers van Studio Globo vervoegen samen met Karel Malfliet van Broederlijk Delen de Cidse-delegatie in Kopenhagen. Dit in voorbereiding van de workshop 'low impact lama' en andere educatieve projecten die op stapel staan. Hun ervaringen vind je hier.
Maandag 14 december
Zondag vertrokken uit Brussel. Een half uurtje vertraging, maar dat haalde de Thalys wel in. Vlot onze verbinding gehaald in Keulen en daar de nachttrein op naar Kopenhagen. En dan begint het echt. Daar leest iemand een klimaatrapport, daar passeren drie jongens met spandoeken en een megafoon, die man ziet er ook NGO uit, die vrouw dit, en die zus en die daar zo... Gaan er überhaupt mensen naar Kopenhagen die er niet moeten zijn voor het klimaat?
Ja dus, vanmorgen spraken we met een Canadees die in Kopenhagen drugsprojecten gaat bezoeken. Nooit gehoord van één of andere top. Zijn dollar viel pas toen hij geen kamer vond. Hij belde naar zijn collega in Kopenhagen met de vraag of er iets te doen was misschien. Ja, er was iets met milieu, maar wat precies wist ze niet. Het zet je terug met beide voetjes op grond, niet iedereen is even sterk bezig met, laat staan doordrongen van, het belang van een gezond evenwicht tussen ontwikkeling en ecologie. Nochtans leeft onze Canadees in British Colombia en ervaart hij de opwarming van de aarde aan den lijve. Doordat de winters minder koud zijn (-30° C ipv -40° C) sterven larven van bepaalde kevers niet, waardoor alle naaldbomen in zijn streek doodgaan. Groene heuvels zijn volledig bruin geworden. Een deel van het economisch leven valt stil en mensen verhuizen omdat ze bang zijn voor een verschrikkelijke bosbrand. Het is een verhaal dat dit weekend ook in de Standaard stond, maar wij kregen het gratis bij ons ontbijt.
Aangekomen in Kopenhagen, de bagage naar het hotel gebracht en dan naar het conferentiecentrum gegaan. Daar was het aanschuiven in een ellenlange rij én in de ijzige koude om onze badge te krijgen. Helaas zat het binnen al boordevol - zo'n 45.000 man - met als gevolg dat de deuren van het conferentiecentrum voor onbepaalde tijd dicht bleven voor ons en alle andere koukleumen. Al snel deden de meest gruwelijke verhalen de ronde. "Deze morgen stonden ze twee metrostations ver aan te schuiven". "Sommigen staan hier al van zeven uur deze morgen en zijn nog niet binnen". Het eerste verhaal klopt. Het tweede was licht overdreven, negen uur aanschuiven is het langste wat we hoorden uit eerste hand.
Als je mensen een tijdje in vrieskou laat aanschuiven, vindt niemand het nog erg dat de aarde een paar graden opwarmt. Rond half zes kwam het bericht dat enkel nog leden van regeringsdelegaties en de pers badges zouden krijgen. Mensen van NGO's mochten niet meer binnen en er kon niet worden gegarandeerd dat ze dat later wel nog zouden kunnen. Dat we met velen zijn, ok, dat niet iedereen binnen kan, misschien ook ok, hoewel de VN dat beter al bedacht had toen ze de accreditaties toekenden. We hoorden van Nederlandse collega's dat er 45.000 (of 54.000 al naargelang de bron) duizend mensen zijn geregistreerd en dat er slechts 15.000 binnen mogen. De verantwoordelijke voor de logistiek had de quote van de dag: "We wisten niet dat iedereen daadwerkelijk zou komen." Wij zullen morgen nog wel eens proberen. Hopen maar dat het lukt. En als het niet lukt, we krijgen onze workshop toch wel rond. Maar de andere mensen van onze delegatie zijn veel erger ontgoocheld. Dat de NGO's eruit gehaald worden, wringt. Net de organisaties die het standpunt van zij die het meest te lijden hebben onder de klimaatscrisis naar voor brengen. Die zullen dan nog maar eens niet worden gehoord zeker.
Helemaal nutteloos was onze trip niet. Ons eerste interview deden we in de wachtrij met een Samen-parlementslid (een laplander). Verder hebben we de lama al op alle mogelijke plaatsen gefilmd, kwestie van de roadmovie van deel drie van de workshop body te geven. En de workshop is weer een stuk dichter bij zijn definitieve vorm. Dat is een voordeel van veel op de trein te moeten zitten, je kan veel praten en denken.
En voor we het vergeten, danke aan de collega's van Antwerpen voor de lama (het is een pokkebeest, maar op een bepaalde manier ga je je er toch aan hechten), danke aan de collega's van Gent en Brussel voor het gebruik van de camera (het is pokke dat de batterijen niet goed tegen de kou kunnen, maar daar vinden we wel een oplossing voor) en danke aan de mensen van Broederlijk Delen en CIDSE voor de kans. Nu nog bidden dat we binnenkunnen.
Jan en Katlijn