Pas op, een bom | Klimaattop - Dag 3 (vervolg)
Katlijns moeder had het nog zo gezegd: "Ga niet in het heetst van de strijd staan en pas op voor gemaskerde mannen!" Deze morgen (woensdag) was er een actie van gemaskerde mannen. Moeders woorden indachtig zijn we daar niet naartoe geweest. We hebben de actie live gevolgd op Twitter. Da's de nieuwe manier van betogen, via Twitter en updates en livestreams. Van achter je laptop meevolgen zonder nat te worden of te dicht bij de hardcore betogers te komen. (Of te dicht bij de pakkemannen. Op het Klimaforum is men er nog niet uit wie het meest moet worden gevreesd, het Black Block of de Deense politie).
Vanmiddag zijn we dan wel de stad ingetrokken. Terug naar het forum. We hebben een interview gedaan met een grote Boliviaanse delegatie indigenas. Ook Jean-Pierre de Leener, die voor 11.11.11 in de Belgische delegatie zit, kwam zijn mening geven voor onze camera. Twee grote stappen vooruit voor onze workshop.In dat kader hebben we ook nog mensen lastig gevallen met onze zoektocht naar Barack O'lama. Bij het tonen van een ‘Wanted'-poster van de man in lama-vorm, bleken velen hem al daadwerkelijk gezien te hebben in Kopenhagen. Hilarisch! Misschien zit iedereen hier wel aan de hallucinogene paddestoelen, of hebben de autonomen LSD in het water gedaan. Of in de knackworsten, die we geproefd hebben. Dat proeven moet, dat is cultureel correct. Denemarken verlaten zonder een knackworst uit het vuistje is als in België te zijn geweest zonder frieten te eten. De worst viel best mee voor een mix van kleur-en smaakstoffen in een darmpje. Erg lekkere ketchup ook! Maar die valt in het niets bij hun brood. Hebben ze hier toch lekkere broodjes.
Maar de titel beloofde suspens, een bom, geen broodje. Aldus: eens het werk in Denemarken gedaan, willen we terug naar ons hotel in Zweden (hoe internationaal kan je zijn!), want ook daar hebben we nog wat werk. Maar kijk, het centraal station in Kopenhagen was afgesloten. Een rel, denk je dan. Maar nee, veel ernstiger, een bomalarm. Treinverkeer plat, station ontruimd. En zoals we al snel dachten, bleek het loos alarm te zijn. Maar we waren toch weer een paar uur kwijt.
We (Katlijn eigenlijk) raakten aan de praat met een Zweedse. Die vertelde dat er in Zweden heel wat sympathie bestaat voor de top en alles er rond. In Kopenhagen zelf, volgens de vrouw, zijn de mensen veel minder enthousiast. Ze houden er niet van dat hun normale leven verstoord wordt (vrijdag immers, bij aankomst en vertrek van Obama, ligt alle trein-, bus- en vliegverkeer een uur plat, zodat zijne changigheid veilig kan landen met Airforce One en dan naar het Bella Center kan worden gebracht. Hopelijk zijn er nog badges en raakt hij binnen).Volgens onze Zweedse vriendin is het typisch dat de Deense politie hier kordaat en hardhandig optreedt, zeer in lijn met hun ‘hardere' imago ten opzichte van de ‘zachtere' Zweden. Over de Deense politie horen we hier inderdaad alleen maar slechte dingen, maar het ‘harde' kantje van de doorsnee Kopenhager hebben we nog niet ontdekt, integendeel. Bij de problemen met het treinverkeer hoorde je wel wat protest over het klima dit en klima dat, maar overigens zijn de mensen erg vriendelijk en behulpzaam. Ze zijn wel niet zo knap als we hadden gedacht. Pokke.
